De stem van Fernando

Hoe noem je een hobby die je al meer dan zestig jaar hebt? Iets wat zo met het leven verweven raakt dat het er een deel van wordt? Misschien is het woord “passie” niet genoeg om het te beschrijven. Misschien kunnen we het “liefde” noemen.

Ik heet Fernando en ik ben tachtig jaar jong. Ik was begin 20 toen ik bijna toevallig een vriend tegenkwam die naar de molen van mijn vader kwam. Ik weet niet meer hoe we erover begonnen te praten hoe hij zijn vrije tijd doorbracht. Die bezigheid was toen niet zo populair, maar dat zou ze al snel worden. En ze zou me zo verbazen dat ik er de rest van mijn leven mee bezig zou blijven. Dus nam ik zijn uitnodiging aan en ging ik met hem mee om te ontdekken hoe je bijen houdt.

Nieuwsgierigheid is echt hardnekkig, en als ze eenmaal is aangewakkerd, kun je haar niet meer uitzetten. Bij mij was dat niet anders. Ik begon alles te bestuderen en te lezen over bijen en hoe je ze houdt. Veel van die boeken heb ik nog. Elk boek vertelt een ander verhaal, maar over één ding zijn ze het allemaal eens: de maten. Met die precieze maten bouwde ik mijn eerste bijenkasten. Ja, “de mijne”, want als je iets met je blote handen maakt, kun je het pas echt “van jou” noemen.

Ik moet toegeven dat de eerste jaren niet makkelijk waren, want pas als je de boeken dichtslaat, begin je echt te leren. Honing uit de kast halen is niet zo eenvoudig als je geen ervaring hebt. Je moet de systemen en de seizoenen kennen, weten hoe je de kasten beschermt tegen roofdieren en verzengende hitte, en je moet de bloeiseizoenen leren kennen. En vooral moet je ze leren kennen, de bijen, en dat is het moeilijkste. In hun samenleving wordt niets aan het toeval overgelaten, en het verdedigen van hun familie is hun belangrijkste waarde. Ze zijn zelfs bereid het grootste offer te brengen, wat voor mensen neerkomt op een pijnlijke steek. Ze verdedigen, verzorgen en beschermen; eigenlijk verschillen ze niet zoveel van ons. We weten allebei wat echt belangrijk is.

Misschien is dat de reden waarom de honing die ik verzamel meestal voor mijn familie is. Mijn vrouw gebruikt hem graag voor haar taarten. Mijn favoriet is haar crostata met een dikke laag honing en daarop plakjes aardbei of abrikoos. Je kunt er ook met de lepel van genieten, zelfs voor het slapengaan. Ik heb altijd een flesje natuurlijke, zelfgemaakte propolis bij de hand, nog een kostbaar geschenk van de bijenkorf.

Mijn vrouw heeft me zo vaak over bijen horen praten dat ze zelf een expert is geworden. Mijn dochter is opgegroeid met mij en de bijen. Misschien waren de aantekeningen die ik in de eerste jaren begon te maken, zonder dat ik het wist, voor haar bedoeld. Mijn dochter heeft me altijd geholpen, maar nu heeft ze besloten dat ze nog meer wil leren. Ze vroeg me een imkerpak en alle uitrusting te kopen. Laatst werd ze door de bijen gestoken, maar ze haalde haar schouders op, want ze deelt dezelfde passie die onze familie al jaren drijft. Die passie levend houden is de enige manier om haar door te geven aan de volgende generaties, zodat ook zij versteld kunnen staan van het buitengewone leven van de bijen, die zo'n groot deel van ons leven zijn geweest en altijd zullen blijven.

Credits:
Tekst van Carlotta Fiore
Foto van Diego Rosselli