Rödd Mauru

Hæ, leyfðu mér að kynna mig: ég heiti Maura. Fyrir nokkru kynntist þú móður minni, Önnu, og last um erbazzoncini hennar. Það sem þú veist ekki er að núna notar hún grænmetið sem maðurinn minn ræktar í matjurtagarðinum okkar þegar hún býr þau til. Mín saga er þó svolítið öðruvísi en hennar: ég hef alltaf unnið við bókhald og þegar ég gifti mig kunni ég í raun ekkert fyrir mér í eldhúsinu. Dag einn bað ég mömmu að kenna mér þær þrjár eða fjórar uppskriftir sem mér þóttu bestar og skrifaði þær upp í dagbókina frá 1980 sem ég á enn þann dag í dag.

Uppskriftirnar okkar eru sannarlega okkar eigin. Þegar við tölum um „kjötbollur“ eigum við í raun við „kjötbollurnar hennar Önnu ömmu“, svo það fari ekki á milli mála. Einn þeirra rétta sem börnin elska mest er án efa minestra imperiale (keisarasúpa): hún er gerð úr Parmigiano Reggiano, eggjum og hveiti. Pastadeigið sem fer í súpuna líkist nokkuð eggjaköku, um hálfs sentímetra þykkri, með klípu af salti. Sumir bæta líka við möluðu múskati, en mér finnst börn yfirleitt ekki kunna að meta það. Deigið er bakað í heitum ofni í um tíu mínútur, þar til það verður gullið, og síðan kælt og skorið í litla teninga. Þetta var fullkominn réttur fyrir veislur og brúðkaup og líka þægilegur, því hægt var að útbúa hann tveimur dögum áður. Tvær matskeiðar á hvern disk, dálítið af heitu soði og þá var jafnvel nóg fyrir fimmtíu manns.

Á köldum vetrarmánuðum er minestra imperiale í miklu uppáhaldi á heimilinu okkar. Ég er mjög heppin því nágrannakona mín er bóndi og heldur fimmtíu hænur. Á þriggja daga fresti á hún svo mikið af eggjum að hún er svo góð að gefa öllu nágrenninu af þeim. Á vorin og sumrin nota ég sum eggjanna til að baka pastadeigið í stórum skömmtum sem ég frysti síðan fyrir veturinn.

Þegar ég elda eftir fjölskylduuppskriftunum okkar segir mamma: „Þú ert svo flink, þú ert tíu sinnum, jafnvel hundrað sinnum betri en ég,“ en ég trúi henni ekki því hún hefur alltaf verið listakona í eldhúsinu. Þar til fyrir nokkrum mánuðum gat hún flatt út örþunnt heimagert pastadeig í höndunum. Ég bar það upp að ljósinu og velti fyrir mér hvernig hún færi að þessu. Ég rétt næ að gera gnocchi (þar sem ekki er vandamál þótt nokkur göt komi á deigið), en deigið í cappelletti þarf að fletja hratt út svo það þorni ekki, því þá verður erfitt að loka cappelletti. Hún kunni þetta og gerði það áreynslulaust. Svo röðuðum við, dætur hennar, fjórar systur, okkur í kringum borðið og áður en langt um leið ... vorum við komnar með nóg af cappelletti fyrir alla!

Nú orðið notum við pastavélina, en sem betur fer eigum við enn þessar stundir þegar við erum allar saman í eldhúsinu. Við byrjum strax í nóvember og veljum laugardag, sunnudag eða bara morgun þegar við höfum engum skyldum að sinna og hefjum undirbúninginn fyrir aðfangadagskvöld. Nú erum við orðin ansi mörg, næstum þrjátíu: allir fara í kvöldmat til Chiara, því hún á stærsta húsið. Við munum alltaf eiga uppskriftirnar okkar og börnin okkar líka, því Anna amma skrifaði þær allar niður í bók handa þeim.

Sumir láta hring eða úr ganga frá kynslóð til kynslóðar, en aðrir mála sögu fjölskyldunnar sinnar eða skrifa hana niður í bók. Við segjum okkar sögu með uppskriftunum okkar – réttum sem hafa fylgt okkur á hátíðarstundum og líka á erfiðum tímum. Þetta eru réttirnir sem hafa heyrt okkur hlæja, kannski jafnvel rífast, og spjalla um hitt og þetta. Eins og ég sagði í upphafi eru þetta uppskriftirnar sem eru sannarlega okkar eigin og okkur þykir jafn vænt um þær og dýrmætustu minningarnar.

Uppskrift Maura: minestra imperiale (keisarasúpa)

Hráefni
150g af rifnum Parmigiano Reggiano
150g af semólínumjöli eða hveiti
100g af smjöri eða smjörlíki
4 egg
50g af fínsaxaðri mortadella (má sleppa)
Malað múskat (má sleppa)

Aðferð
Bræddu smjörið eða smjörlíkið og blandaðu síðan öllum hráefnunum saman. Smyrðu form, helltu deiginu í það og flettu það út. Bakaðu við miðlungshita í ofni í 15-20 mínútur. Skerðu pastað í litla teninga og sjóddu þá í sjóðandi heitu soðinu.

 

Höfundar:
Texti eftir Carlotta Fiore
Ljósmynd eftir Diego Rosselli